Bron: pixabay

Waarom ik graag religieus was geweest (maar het nooit word)

Ik ben opgegroeid in een communistisch oord waar kerken gebruikt worden door de plaatselijke toneelvereniging. Ik ben zelfstandig, nuchter, in balans, kritisch op invloedrijke mensen en wars van dogma’s. De kans dat ik ooit religieus word is nihil. Maar eigenlijk is dat wel jammer.

Na tien jaar wonen op de Veluwe weet ik inmiddels wat er te koop is op godsdienstig gebied en het is niet echt iets voor mij. Hoewel mijn sociale leven er vast beter uit had gezien als ik me had aangesloten bij een kerk of groepering, heb ik nooit de drang gevoeld. Geloof lijkt me ook juist iets dat je alleen doet en niet in een gemeenschap. Om zoiets ‘ongrijpbaars’ te omarmen lijkt me sowieso al een uitdaging, laat staan dat andere mensen me zouden gaan vertellen hoe ik dat dan zou moeten omarmen. En de bijbel vind ik historisch gezien zo ‘politiek handig’, dat ik me niet kan voorstellen dat een God het zo bedacht heeft.

En daarnaast, als kind uit een bijna anarchistische regio is het hele idee van die kerkelijke hiarchie voor mij onaanvaardbaar. Ik denk dat niemand ‘goddelijker’ is dan een ander. En dat je sowieso als ‘nietig’ mens daarover niet kan oordelen.

Maar er is één ding dat me heel erg aanspreekt aan religie.

Liefdevol naar jezelf kijken

Als je mediteert en sowieso bezig bent zelfontwikkeling is er één storend ding dat alles moeilijker maakt. Namelijk dat je op jezelf kritischer bent dan op ieder ander. ‘Bekijk jezelf als een goede vriendin’ is een veelgehoord advies, maar bij mij werkt dat niet zo. Als je religieus bent is dat anders. Dan kun je wel kritisch zijn op jezelf, maar ga je uit van het idee dat je met een reden op aarde bent en dat er iemand is – die boven alles staat – die onvoorwaardelijk van je houdt. Je kunt jezelf bekijken door de ogen van een derde die véél liefdevoller is dan jij zelf ooit zou kunnen zijn.

In plaats van mediteren, bidt je en je legt daarmee de verantwoordelijkheid bij een ander. Je deelt als het ware de verantwoordelijkheid voor je geluk. En dan lijkt de last me iets minder zwaar. Je basis is wat steviger. En als jezelf door de ogen van een God ziet, dan zie je misschien een beter, mooier en belangrijker mens. In plaats van egoïstisch aan jezelf te denken, ben je onderdeel van een groter plan.

En ook al gaat de bijbel ervan uit dat de mens geboren wordt in zonde, uiteindelijk kunnen de meeste mensen denk ik wel de conclusie trekken dat ze toch wel hun best hebben gedaan. Ik vind tenminste wel dat ik een goed mens ben die – in een christelijke waarheid – naar de hemel zou gaan. Maar onvoorwaardelijk van mezelf houden en mezelf een belangrijke plek op aarde toedichten? Nee.

Om heel eerlijk te zijn: ik weet niet beter dan dat ik vooral een product ben van atomen, stof, neutronen of protonen, ontstaan uit miljoenen jaren aan heel veel celdelingen.

En hoewel dat ook relativeert, vind ik dat soms wel een beetje treurig.

Maar ik kan mezelf niet overtuigen van een ander idee.

Ik ben 30+, getrouwd met Yuri en moeder van Anna (6). Ik werk als ZZP'er aan de de grootste geschiedeniswebsite van NL en heb een (online) boekwinkel. Hierdoor ben ik elke dag bezig om efficiënter & doelgerichter te werken. En daar geniet ik heel mindful van :-)