Bron: pixabay / ykaiavu

De dag dat de wereld verging en het NOOIT meer goed zou komen

Hoewel ik nooit depressief ben geweest, snapte ik op die dag precies hoe zo iemand zich voelt. Het voelde een beetje als een lege maag, behalve dat niet alleen de maag leeg was, maar het hele lichaam. Inclusief het hart. Vooral het hart.

Die leegte, dat gebrek aan houvast en die kou, dat was eigenlijk nog wel het angstaanjagendst. Vooral omdat ik wist dat datgene wat die leegte kon opvullen niet meer terug kon komen. Ik stikte er bijna van omdat ook mijn longen geen zuurstof meer kregen. En dat maakte me verdrietig, wanhopig bijna.

De zon was weggestopt achter de wolken en zou nooit meer gaan schijnen, daar was ik behoorlijk zeker van. Ik schrok van die gedachten, maar had simpelweg de kracht niet om daar met alle redelijkheid over na te denken.

Redelijkheid? Had ik dat ooit gehad? Ik was futloos en op.
Kapot.
Het had allemaal geen zin meer, het kwam nooit meer goed.

Het werd één van de langste dagen in mijn leven.

En na die dag wist ik het zeker: NOOIT in mijn leven zou er weer zo’n dag komen, met deze leegte, dit verdriet, deze wanhoop en dit verschrikkelijke gevoel. Daar zou ik alles voor doen.

En dat deed ik.

De volgende dagen was het gevoel al minder en inmiddels ben ik ruim acht jaar verder. En ik vind het nog steeds één van de fijnste beslissingen die ik ooit heb genomen in mijn leven: dat ik ben gestopt met roken 🙂

Ik ben 30+, getrouwd met Yuri en moeder van Anna (7). Ik werk als ZZP'er aan de grootste geschiedeniswebsite van NL en heb een (online) boekwinkel. Hierdoor ben ik elke dag bezig om efficiënter & doelgerichter te werken. En daar geniet ik heel mindful van :-)